دانلود(بهینه یابی شبكه های آبرسانی فضای سبز با استفاده از الگوریتم ژنتیك مطالعه موردی شهر اردل)

با سلام و درود خدمت خدمت شما پژوهشگر عزیز در این مطلب از سایت فایل با عنوان .بهینه یابی شبكه های آبرسانی فضای سبز با استفاده از الگوریتم ژنتیك مطالعه موردی شهر اردل. هم اکنون آماده دریافت می باشد برای مشاهده جزئیات فایل به ادامه مطلب مراجعه نمایید .//بهینه یابی شبكه های آبرسانی فضای سبز با استفاده از الگوریتم ژنتیك مطالعه موردی شهر اردل|50037761|ape35011646|

مشخصات نویسندگان مقاله بهینه یابی شبکه های آبرسانی فضای سبز با استفاده از الگوریتم ژنتیک مطالعه موردی شهر اردل

حسین حبیب پور - کارشناس ارشد سازه های هیدرولیکی
غلامرضا رخشنده رو - دانشیار دانشگاه شیراز


چکیده مقاله:

باتوجه به هزینه های زیاد اجرا و نوسازی شبکه های آبرسانی لازم است که این شبکه بها صورت واقعی مدل و بهینه گردد دراین بین معمولا به شبکه های توزیع آب فضای سبز شهری اهمیت کمتری داده می شود درصورتی که این شبکه ها باتوجه به گسترش جمعیت و همزمان با آن فضاهای سبز درشهرها از نظر هیدرولیکی مالی و زیست محیطی دارای اهمیت زیادی می باشند دراین مقاله ضمن تحلیل و شبیه سازی یک شبکه آبرسانی فضای سبز واقعی به بهینه یابی قطر لوله های آن که مهمترین پارامتر درتعیین هزینه های آن هستند با استفاده از الگوریتم ژنتیک پرداخته شدها ست سپس نتایج قبل و بعد از بهینه یابی مقایسه اقتصادی و هیدولیکی شده اند نتایج نشان میدهد که بهینه یابی با الگوریتم ژنتیک نه تنها جواب اقتصادی تری برای شبکه میدهد ازنظر هیدرولیکی نیز وضعیت مناسب تری را نشان میدهد.


کلیدواژه‌ها:

شبکه های آبرسانی - فضای سبز - بهینه یابی - الگوریتم ژنتیک - اردل


نحوه استناد به مقاله:

در صورتی که می خواهید در اثر پژوهشی خود به این مقاله ارجاع دهید، به سادگی می توانید از عبارت زیر در بخش منابع و مراجع استفاده نمایید:


حبیب پور, حسین و غلامرضا رخشنده رو، ۱۳۹۱، بهینه یابی شبکه های آبرسانی فضای سبز با استفاده از الگوریتم ژنتیک مطالعه موردی شهر اردل، نهمین کنگره بین المللی مهندسی عمران، اصفهان، دانشگاه صنعتی اصفهان


در داخل متن نیز هر جا که به عبارت و یا دستاوردی از این مقاله اشاره شود پس از ذکر مطلب، در داخل پارانتز، مشخصات زیر نوشته می شود.
برای بار اول: (حبیب پور, حسین و غلامرضا رخشنده رو، ۱۳۹۱)
برای بار دوم به بعد: (حبیب پور و رخشنده رو، ۱۳۹۱)